Don Quichote, advocaat, aangenaam

Een vriend mij, die concepten uit zijn mouw schudt alsof het cornflakes zijn, had laatst een idee dat even boven al zijn andere ideeën uittorende. De vriend, die zelf zijn weg in het werkende leven nog moet vinden, speelde het idee door naar een beginnende filmmaker. De filmmaker was laaiend. Binnen twee weken was alles geregeld: het idee zou een korte film worden.

Iedereen was laaiend, iedereen droeg zijn steentje bij. Een gerenommeerd acteur besloot mee te doen, voor niets. Een getalenteerd componist zou het geluid ontwerpen.

Normaal voel ik me beledigd als er in mijn buurt een creatief proces plaatsvindt waar ik niet bij word betrokken, maar vreemd genoeg was dat dit keer niet het geval. Ik vroeg me af waarom. Misschien gunde ik de vriend zijn doorbraak en was ik een beter mens aan het worden. Waarschijnlijk had ik het gewoon te druk met andere dingen.

Het enthousiasme van de vriend en zijn project deed me denken aan de sfeer, maar vooral de titel, van het kinderboek ‘We zijn allang begonnen, maar nu begint het echt’ van Joke van Leeuwen.

[singlepic id=88 w=320 h=240 float=]

Een week na de opname kreeg ik een bericht van de vriend, in drie woorden: ‘Het is bud’. Hij had eerste edits gezien en was doodongelukkig. Ik vroeg de vriend om de edits door te sturen. De filmmaker was niet onkundig: hij had het idee een passende wereld gegeven. Het zag er goed uit.

Maar de vriend zei: ‘het is een sketch geworden, het is geen film meer’.
Ik geloof niet dat we nog in een wereld leven, waarin ideeën iets waard zijn. Ideeën zijn er, hooguit, om te stelen. Een mooi voorbeeld: Eva & Franco Mattes.

Als Don Quichote nu zou leven, dan zou hij een advocaat zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *