Liever een volslagen vreemde, dan een verre vriend

Soms stort ik mijn hart uit bij volslagen vreemden, onder het motto: ‘liever een volslagen vreemde, dan een verre vriend’.

Gisteren stortte ik mijn hart uit bij de pizzabezorger. Hij vroeg naar de rare namen op mijn voordeur en ik vertelde hem over mijn duizend beroepen en de namen die daar dus bij horen. Omdat hij niet antwoordde, probeerde ik mijn bestaan van duizend beroepen te rechtvaardigen.

Uiteindelijk gaf ik me gewonnen. Ik bekende dat ik eigenlijk maar één beroep wil en dat ik voortdurend verlang naar een rust die ik eigenlijk vermijd.

De pizzabezorger had mij, gedurende mijn relaas, slechts aangekeken. Hij zei:

‘Het is niet makkelijk om aan de calzone te ontsnappen, vriend.’

Ik gaf hem zijn fooi.