No surfing today

Om mijn angst voor de zee te overwinnen ging ik eerst boogieboarden. Bij de boogieboard-verhuur informeerde ik naar de prijzen bij een klein gedrongen mannetje met het intimiderende lichaam van een surfer.

Hij: ‘these are very good boards, Japanese boards. Professional boards!

Ik (vol ongeloof): ‘Boogieboarding is a professional sport?!’

Hij (verontwaardigd): ‘Of course! Haven’t you seen the movie man?! Come on!’

Ik had de film niet gezien en betaalde een relatief exorbitante prijs voor de boogieboards.

De volgende dag besloot ik te gaan surfen.

De baai, Arugam Bay in Sri Lanka, die bekend staat als een van de beste baaien ter wereld voor ver gevorderde surfers, was iets te hoog voor me gegrepen. Bovendien was ik er in het totaal verkeerde seizoen. Mijn surfleraar bracht me in zijn tuktuk naar Whiskey Point, waar het misschien beter zou zijn. Onderweg vroeg ik hem waar hij was tijdens de tsunami. Hijzelf was thuis; zijn huis stond op veilige afstand van de kust. Maar zijn moeder en zus zaten op het strand en waren niet meer teruggevonden.

Ook Whiskey Point was verlaten. Toch zwom er iets in de zee.

Een krokodil vocht tegen de branding, die, door de wind en het verkeerde seizoen, onverbiddelijk onvoorspelbaar was. Mijn surf-leraar zei meteen dat hij nog nooit zoiets had gezien. De krokodil moest zijn aangespoeld uit een rivier die ergens in de buurt in het water uitkwam. De golven lieten hem tuimelen, een enkele keer was het heel even alsof hij een golf open probeerde te houden als een berenklem, we keken recht in zijn bijna pistachegroene buik. Als we hem even kwijt waren, dan zochten we naar het pistache-groen in het water.

Het spartelen werd minder, maar de branding spoelde hem toch langzaam richting de kust. Uiteindelijk wist de krokodil zijn snuit nog naar het strand te richten. De zee kwakte hem op het strand, gaf hem even, dan sleurde ze hem terug aan zijn staart. De krokodil had de kracht niet meer om op het juiste moment naar het droge te krabbelen.

Mijn leraar en ik bleven even kijken, van een veilige afstand, totdat de krokodil dood genoeg leek. Toen draaide mijn leraar zich naar me om en zei, meer tegen mijn surfboard dan tegen mij:

‘Maktub. We are not surfing today’.